Pedro Jose Esquisabel Beguiristain 1919ko maiatzaren 28an jaio zen Ataunen (Gipuzkoa), Santiago Esquisabel eta Antonia Beguiristainen semea. Okina izan zen ogibidez urte luzetan. 1934an Donostian jarri zen bizitzen, Angel Otseguiren okindegian lan eginez. 

Gerra Zibila hasi zenean eta 1936ko irailaren 13an matxinatuen tropen aurrerapenaren ondorioz, Donostiatik ebakuatu zuten. Bertatik, Bilbo eta ostera Santanderrera egin zuen bidea. Bizkaiko hiriburuan Eusko Gudarosteko kide egin zen Saseta batailoian. 

Iparraldeko Fronteak aurrera egin eta Santanderrerantz atzerantz egin ostean, Laredon aurkeztu zuen bere burua, eta preso hartu zuten 1937ko abuztuan. Bertatik, kontzentrazio-esparru batean sartu zuten. 1941 inguruan itzuli zen Donostiara, Armadan eta ondoren Erregimentuan mobilizatua izan ondoren. Bertan, Esquisabel tabernaren buru izan en, Egia auzoko 43ªean. 

1944an, frankismoaren aurkako erresistentziaren berrantolaketaren testuinguruan, Pedro Josek funtsezko papera hartu zuen loturen hiri-sarean. 707/1944 sumario ezagunaren arabera, bere establezimendutik klandestino eta jazarriak Alejandro Irizar Ormaiztegiko Udaleko maisu eta idazkariarengana biderateko bitartekoa zen. Azken honek ibiltzeko paper (salvoconducto) faltsuak ematen zizkien. 

1944ko amaieran, Brigada Sozialeko ezkutuko agente batek Esquisabel tabernan tranpa jarri eta Pedro Josek informazioa eman zuen, klandestino bat zela ustez. Ondorioz, atxilotu eta Donostiako Probintzia Espetxean sartu zuten 1944ko azaroaren 30ean, eta 1944ko abenduaren 4tik aurrerako aurreneurrizko espetxealdi formala 707/1944 sumarioan sartu zuten, matxinada militarreko 43 auzipeturen aurka.

1945eko ekainaren 16an, Donostiako Infanteriako Kuartelean egindako Gerra Kontseilu Arruntean agertu zen, eta Ministerio Fiskalak 14 urteko espetxe-zigorra eskatu zuen harentzat. Azkenean, auzitegiak 12 urte eta egun 1eko espetxe-zigorra ezarri zion, matxinada militarrari laguntzeko delituagatik, erabateko desgaikuntza zigor osagarriarekin batera. Zigorra betetzeko, 1948ko abenduaren 28an Guadalajarako Espetxe Zentralera eraman zuten, eta 1949ko azaroaren 16an Donostiako Probintzia Espetxera itzuli zen. Geroago, 1949ko abenduaren 9ko Ministerio Dekretuak emandako indultuarekin, zigorra hiru urtez jaistea ekarri zion. Kondenaren likidazio berria onartu ondoren, Pedro Jose Esquisabel Beguiristainek askatasuna lortu zuen 1950eko apirilaren 4an, eta bost urte eta lau hilabete baino gehiago eman zituen espetxe frankistetan preso.