Kapera hau mugimendu erromantikoak elementu fantastiko eta alegorikoak erabiltzeko zuen joeraren adibide ona da. Ilunpeen mundua, gure izatearen ondoren gelditzen dena gordetzen duena, argi-zuzien argiak etengabe argitzen du. Saguzar bikote bat zain dago, babestu eta ilunpean gidatzen gaituztenak. Kapiteletan paradisua agertzen da, eta inpostaren lerroak ilunpea eta Piztueraren ondoren ezagutuko dugun Loriazko mundua bereizten ditu. Piztuera hori estalkiaren gainean dagoen gurutzearen irudiaren bidez adierazten da. Bi gargola txiki, alboetako fatxaden ertzetan, zelatan daude.

Kolore anil eta granatezko beirate beruneztatu xumeak kontserbatzen dira. Kaperaren perimetroa puntadun arkuak dituen burdinazko hesi batez inguratuta dago, eta oraindik ere Paradisuaren ikur den ananaren bat edo beste gelditzen da karelean zehar.

Sarrerako hesian agertzen diren A eta L hizkiak Antón de Luzuriaga abizenari dagozkio. Claudio Antón de Luzuriaga (*1792 Soto de Cameros – †1874 Donostia). Magdalena Ardenales de Zugastirekin ezkondu zen (*1806 Pasai Donibane – †1880 Donostia). Abokatu eta lagun gisa, Mandasko Dukearen familiarekin oso lotuta zegoen. Ibilbide politiko garrantzitsua egin zuen Baldomero Esparteroren segizioan, Grazia eta Justiziako ministro eta Estatuko ministro izatera iritsiz. Bere eskelan Justizia Epaitegi Goreneko Presidente Erretiratu gisa gogoratzen zuten. Bere ibilbide judiziala 1821ean hasi zuen Donostiako epaile gisa. Gure historian beti geratuko da aduana Ebrotik itsasertzera aldatzeko egin zuen defentsa sutsua. Ezkontzaren fruitu Norberto Antón de Luzuriaga eta Ardenales jaio zen (†1884 Biarritz inguruan), abokatua. Bere seme-alabak Claudio eta Magdalena Antón de Luzuriaga Mendoza izan ziren. Claudio Germana Auguiot Abadie-rekin ezkondu zen, eta elkartze horretatik Leonor jaio zen (*1916 Donostia – †2003 Bartzelona). Leonorrek José Gómez de las Bárcenas-ekin, Rivera de Adaja-ko bizkondea, izandako ezkontzatik bi seme jaio ziren, biak ondorengorik gabe hil zirenak.

Claudio Antón de Luzuriaga San Bartolomeko hilerritik Polloekora aldatu zituzten hildakoetako bat izan zen. Bere seme Norberto izan zen hilerri berrian kapera bat eraikitzeko eskatu zuen bigarren partikularra. Norbertok, bere testamentuan, hamar mila pezeta utzi zizkion Donostiako hiriari, diru horrek urtean emango zituen interesekin atezainari urtean hirurogei pezeta ordaintzeko, familiaren panteoia zain zezan. Soberan geratzen zenarekin, kaperan zeuden kalteak konpontzea proposatu zuen.